Already, I just find it at odds to relate to the culture now to what it was then (as reflected in classical Tamil literature). Tamil culture was vibrant with creative activity, contributing to numerous classical works. Their was beauty, imagination, spiritual expression, and it was flourishing in all forms of arts (classical dance, music, poetry, literature, temple architecture). Many schools of thought on logic, reasoning, epistemology, philosophy, governance, and poetical expression converged in the great debate halls of the Tamil people. Not to mention the profound contribution of numerous Siddhars and the impact of the Bhakti Movement (the 63 Nayanaars and 13 Allvaars) that produced a sweeping revival of bhakti in India (which at that time was reeling from about eight centuries of devastation by invaders).

While the Tamil people, like most societies back then, had their share of kings and feudal conflicts, the flourishing nature of the culture was hardly compromised. In fact each successive ruler took pride in nourishing it further. One might say that they fought a good deal of their battles not just in the battle grounds, but in the great debate halls. In fact, the Buddhists and the Jains, while they were indeed tragically persecuted, they also lost their following because their philosophies did not stand up to the mark in debates. At the same time the overarching culture (today known as “Hinduism”) absorbed many of the key ideas from Jain and Buddha philosophies, including some of the humanistic philosophy of Jains (it was the Jains that took the concept of ahimsa to new heights) and the compassion of Buddhists.

The only thing you carry with you to the end of your life (and to your next life) is what you’ve done to nourish your soul. Not what you’ve materially accomplished in your in your life. These are the things that have churned your soul: the illumination or uplift of a spiritual teachings, a bhakti song, a piece of Indian classical music, a raga, meditation, seva, and nature. In essence any form of yoga (union with [God]).

“The following works of art and literature are among the most remarkable contributions of the Tamil creative genius to the world’s cultural treasure and should be familiar to the whole world and admired and beloved by all in the same way as the poems of Homer, the dramas of Shakespeare, the pictures of Rembrandt, the cathedrals of France and the sculptures of Greece:… The school of Bhakti… Saiva, which is one of those most sincere and passionate efforts of man to grasp the Absolute; and its supreme literary expression in the works of  Manikkavasagar…”
- Tamil Contribution to World Civilisation, Professor Dr. Kamil Zvelebil in Tamil Culture, Vol. V, No. 4. October, 1956

Rather than taking on a “defensive” attitude (which is often directed against Sanskrit), there is no better way to express your Tamil pride than to share it with the rest of the world. It is sad that our education system puts a disproportionate emphasis on Wordsworth, Yeats, Blake, Shakespeare, etc. than our own classics. The sense of urgency is far more today then ever before — as the last generation of Tamil experts are dying out (whose caliber cannot be compared with the self-proclaimed experts of today).

If you are well versed in classical Tamil and have a reasonable command of the English language, then just take up your favorite text and translate it, and put it out on the web (or publish it). I feel the translation should be such that it assists people in learning Tamil directly from the classical text and to appreciate it in the original instead of in the English translated version (which hardly does any justice, as it hardly renders the same depth and beauty as the original). I learned Sanskrit by reading the Bhagavad Gita directly in Sanskrit script accompanied by word-for-word breakdown with multiple meanings for each word. I want to recreate a similar experience for learning Tamil (which is very much lacking even though scores of potential texts await).

I am told this is sung by the hero for his girl. But why not go for yet another kind of passionate love, the desire for God? This song can be treated as about one’s longing for God. In particular it reminds me of the Bengali saint, Ram Prasad’s mystical poetry – his longing and crying out to Kali. You just need to consider the singer of this poem, as singing out to Kali (or whatever your Ishta Devata is). Hence I’m capitalizing the word Girl in the translation below.

For those who haven’t read Ram Prasad’s bhakti poetry on Kali (or for that matter any bhakti poetry) here is an excerpt (from Lex Hixon’s translation, The Mother of the Universe), slightly paraphrased:

Mother of the Universe, you captivate the world by your mystic black radiance!
Your long hair streams as waves of cosmic energy.
Union with your transcendent blackness is sought by your lovers.
As naked truth, you dance on the battlefield of relativity,
Wielding the sword of knowledge, that cuts through all notions of objectivity and subjectivity.
Oh Wisdom Woman! I bow down to thee.

I think what makes this film song easily interpretable as a bhakti song is that it has depth and substance, and some of the main elements of bhakti (maya, disillusion, what is real, the fleeting of time, the longing for God,…). The music (as much as I can’t stand fusion, this isn’t too fusionistic, it’s ok) together with the bhakti meaning of this poem, makes it all the more mystical.

So, from bhakti perspective, I imagine this as a poet who sings this song lying in a river, but imagining his death, after the cremation flames have died down, he still remains, hovering in the dry hot air above, asking Kali in the form of the morning mist to whisk him away. Time flows, eons/yugas roll by. Life ebbing away, memories fading, blanketed by maya, not knowing what is maya and what is Real. Stretching out his hands reaching for Kali, to awaken him from the maya, the jiva-atman longing to meet the Atman, who but Her, to guide him, lest he be lost.

Note: as I am not an expert in Tamil, there maybe mistakes in the translation. Please email me if you see any mistakes.

You can listen to the actual song here.

Translation

உயிரின் உயிரே
uyirin uyirae

உயிரின் உயிரே, உயிரின் உயிரே
நதியின் மடியில் காத்துக் கிடைக்கின்றேன்
ஈர அலைகல் நீரை வாரி முகத்தில் இறைத்தும்
முழுதும் வேர்க்கின்றேன் [1]

The life-essence of life, the life-essence of life,
In the river’s lap, I lay there awaiting,
rows of cool waves, parting its way through the water, splashing my face,
completely perspiring.

The title of this poem “uyirin uyirae” is in itself difficult to translate. Literally it would mean “life’s life”, but the actual Tamil meaning is closer to something like “the indwelling essence that sustains life”. The poet considers Kali as the life breath of life itself.

Note the symbolism of awaiting in the rivers lap. The often used illustration is that the world is like the turbulent ocean of samsara, where the soul is tossed and turned, until, finally exhausted or fed up, it wants to escape from the cycle; through yoga, in this case the yoga of despondency/dejection (vishad yoga) – and hence the questioning of what is Real.

.

நகரும் நெருப்பாய் கொழுந்து விட்டெரிந்தேன்
அணைந்த பின்பும், அனலின் மேலிருந்தேன்
காலைப் பனியாக என்னை வாரிகொண்டாய் [2]

All fire, blades of flame, I cut and threw away{?}
Even after [they've been] snuffed out, [I am] on top of the hot air
In the form of the morning mist, You whisked (swept) me away.

I’m not sure about these lines. I think the poet here is imagining his cremation. After the flames die out [in the morning mist], he remains hovering (on top of) the hot air. In the form of the morning mist You [Kali] whisk me away.

.

நேரம் கூட எதிரி ஆகிவிட,
யுகங்களாக வேடம் மாறிவிட,
அணைத்து கொன்டாயே, பின்பு ஏனோ சென்றாய் [3]

Time passes by, flowing against me
yugas pass by, the Vedas change
Took hold of me, only to later abandoned me, for whatever reason.

The poet talks of eons passing by, reflected by the change in Vedas (in Satya Yuga when people where highly evolved the Vedas were one, then the Vedas become four in the Treta Yuga, then they become many in the Dvapara Yuga – i.e. to convey the same Truth it takes many lines as man has is no longer as evolved or connected with the Truth/Self, in the Kali Yuga the Vedas/Knowledge is spread across innumerable books – and there is confusion on what is true and not true).

.

சுவாசம் இன்றி தவக்கிறேனே,
உனது மூச்சில் பிழைக்கிறேனே
இதழ்களை இதழ்களால் நிரப்பிட வா பெண்ணே [4]

I quiver/struggle as the prana ebbs away
Only by your breath I survive (sustain)
Your lips fill my lips, come Girl!

The author feels his life force (svAsam) and memories ebb away, and calls out to Kali that only through Her breath (mUchu) he is sustained, wishing Her lips to fill his lips. idhaL also means petals. This sort of rich symbolism is used profusely in Tamil love poetry and Tamil bhakti poetry.

.

நினைவு எங்கோ நீந்திச் செல்ல
கனவு வந்து கண்ணைக் கிள்ள
நிழல் எது நிஜம் எது குழம்பினேன் வா பெண்ணே [5]

Memories going away, fading (swimming) out of me,
[Wake me] out of my dream, pinch my cheek.
What is shadow? what is real? I am confused, come Girl!

At the time of death our prana and our memories leave (our entire personality is built upon the collection of all our memories; our memories is what gives us an identity; once our memories leave, our personality dissolves). The poet feels his life force and memories ebb away. He calls on Kali to pinch him, wake him from his reverie of maya; what is real/maya (what is shadow)? what is Real (what is real)?

.

காற்றில் எந்தன் கைகள் இரண்டும்
உன்னை அன்றி யாரைத் தேடும்
விலகிப் போகாதே, தொலைந்து போவேனே,
நான்…நான்…நான் [6]

In the wind my two hands [reach out]
who else besides you it looks for [to behold]?
Don’t pass by without noticing me! I will be lost!
thyself… thyself… thyself…

The poet reaches out his hand, asking who else but Kali to come get him, his only Guide, to take him out of the ocean of samsara, lest he be lost in it.

.

இரவின் போர்வை என்னை சூழ்ந்து
மெல்ல மெல்ல மூடும் தாழ்ந்து
விடியலைத் தேடினேன் உன்னிடம் வா பெண்ணே [7]

The blanket of night surrounds (covers) me,
little by little closes in low [on me]
In the dark I searched, come Girl!

The veil of maya blankets him (his attachment to maya hides him from the Real, the Permanent, the Unchanging, the True Self). In this darkness he searches, calls out to Her…

.

பாதம் எங்கும் சாவின் ரணங்கள்
நரகம் ஆகும் காதல் கணங்கள்
ஒருமுறை மடியிலே உறங்குவேன் வா பெண்ணே [8]

Footprints of death’s wounds {?}
Into ash/hell, the angels of love
Just once let me sleep in your lap, come Girl!

The poet implies destroying delusion. Also, what is the final resting place of the soul (after it gets frustrated, fed up, tired with rebirth after another; that is, when one breaks through the thicket of delusion)? It is in the lap of Narayana (ref. Thiruppaavai).

.

தாமதிக்கும் ஒவொரு கணமும்
தவணை முறையில் மரணம் நிகழும்
அருகில் வாராயோ விரல்கள் தாரயோ [9]

I envision (acknowledge/respect) you in every second (instance)
in that way death closes in {?}
Won’t you come close, won’t you give your hand (fingers)?

The poet says She is there in every instance, and as death approaches, he asks Her to be there to give him Her hand (the beauty is when Death itself reveals itself to be Her only in disguise, knowable only to those who truly love Her!)

कन्नुले  धुतुदे  घन  वैकुन्दम्
वेन्नुनि  गोलिचिन  विज्ञानिकि ।।

तलचिनदेल्ला  तत्वरहसमे
तेलिसिन  योगिकि  धिन  धिनमु ।
पलिकिनदेल्ला  परम  मन्त्रमुले
फलियिन्चिन  हरि  भक्तुनिकि ।।

पत्तिनदेल्ला  भ्रह्मात्मकमे
पुत्तुनु  गेलिच्न  पुन्युनिकि ।
मेत्तिन  देल्ला  मिन्नेति  निधुले
रत्तदि  तेगुव  मेरयु  वानिकि ।।

विनिनवि  एल्ल  वेदान्तमुले
घनुदगु  (सरन्ना)  गतुनिकि ।     ??
एनसिन  श्रि वेन्कतेसुदे  इन्त
कोनकेक्किन  निज  कोविदुनिकि ।।

Update – found M S. Subbulakshmi’s rendering of it on YouTube:

NOTE: the script below might not be accurate. I’m just going by ear, and bits and pieces from the net. Unbelievable that I’ve googled all I can and unable to find the text, nor the meanings. If you drop by this page and know a link to the full text please drop a comment!

मनव्याल किन्च रादते
मर्मम् एल्ला  तेल्पदने  मनसा

घनुदेन श्रि  राम  चन्दुनि
करुना अन्तरङमु  तेलिसिन  ना

कर्म कान्द  मता  अकृषतुलै  भवा
गहन  चारुलै  गासि  जेन्दग

कनि मानव  अवतारुदै
कनि पिन्चिनादे  नदत  थ्यागराजु

அழகு தெய்வமாக வந்து பழனி மலைமீதில் நிற்க்கும்
ஆதிசக்தி அன்னை தந்த பாலன் அவன் அசுரர் தம்மை வென்ற வடிவேலன்
நல்ல அமுதம் என்னுமோர் தமிழில் பாடிடும் அன்பர் வாழவே கருணைசெய் குகன்
அரன் உகந்த குருவாம் உயர் சீலன் அவன் அருள் சுரந்தே காக்கும் அனுகூலன்

அழகு – beautiful | தெய்வம் – God | ஆக – like |  வந்து – comes | பழனி – Pazhani | மலை – hill/mountain | மீதில் – on top | நிற்க்கும் – stands ||
ஆதிசக்தி – AdhiSakthi/Parvathi | அன்னை – mother |  தந்த – given | பாலன் – child | அவன் – him |
அசுரர் – demons | தம்மை – us | வென்ற – won | வடிவேலன் – Bearer of the Vel ||
நல்ல – good | அமுதம் – nectar | என்னும் – like |  ஓர் – one |  தமிழில் – in Tamil | பாடிடும் – who sing | அன்பர் – devotees | வாழவே – to live | கருணை – compassion | செய் – do | குகன் – in-dweller of our Heart ||
அரன் – Siva | உகந்த – seated/accepted | குருவாம்- is the guru | உயர் – life | சீலன் – Silan | அவன் -his | அருள் – blessing | சுரந்தே – overflowing | காக்கும் – protector| அனுகூலன் – ||
.

குழந்தையாகக் குமரனாகக் கோவண் ஆடைத் துறவியாகக் கோலம் கொள்ளும் காட்சி என்ன சொல்வேன்
கண்டு கூறும் மாயவினைகள் யாவும் வெல்வேன்
இந்த குவலயத்திலோர் கலியுகப்பெரு வரதனாய்த் திகழ்ந்தருளும் கந்தனைக்
கும்பிட்டெந்தன் பிணிகள் நீங்கி மகிழ்வேன் உல்லக் குமுறலோய்ந்தே நல்லவழி செல்வேன்

குழந்தையாகக் – as a baby | குமரனாகக் – as a youth | கோவண் – loin cloth | ஆடைத் – dress | துறவியாகக் – ascetic | கோலம் – form | கொள்ளும் – takes on | காட்சி – vision, appearance | என்ன -  what | சொல்வேன் – can I say ||
கண்டு – on witnessing | கூறும் – says, talks | மாய- false, deceptive | வினைகள் – deeds | யாவும் – all | வெல்வேன் – win over ||
இந்த – this | குவலயத்திலோர் – world |  கலியுகப் – in Kali yuga | பெரு – might, large | வரதனாய்த் – boon giver, granter of wishes, benefactor | திகழ்ந்து – resplendent |அருளும் – blesses | கந்தனைக் – Kandan, Murugan ||
கும்பிட்டெந்தன் – praying | பிணிகள் – miseries | நீங்கி – dispelled | மகிழ்வேன் – rejoice | உல்லம் – heart | குமுறல் – churning, tumult | ஓய்ந்தே – subsides, ceases | நல்ல – right | வழி – path | செல்வேன் – I will take ||
.

நீலமயில் மீதில் நிற்போன் ஆவினன்குடியில் தோன்றும் நிமலனாம் குழந்தை முருகேசன்
அவன் நித்திலம்போல் முறுவல் வள்ளி நேசன் இந்த நீழ்னிலம்தனில் அன்பு செய்திடும்
அடியர் யாரையும் காத்து நின்றிடும் நித்ய சோதி வடிவாம் பிரகாசன்
தூரன் நெஞ்சில் நீங்காதென்றும் அன்பு வாசன்

நீல – blue | மயில் – peacock | மீதில் – on top of | நிற்போன் – stands | ஆவினன்குடியில் – temple town of Pazhani hill | தோன்றும் – appears | நிமலனாம் – Immaculate/Pure Being | குழந்தை – baby | முருகேசன் – like Murugan ||
அவன் – his | நித்திலம் – continually, eternal | போல் – like | முறுவல் – smile | வள்ளி – Valli, the gypsy girl | நேசன் – lover of  | இந்த – this | நீழ் – long | நிலம் – land, world | தனில் – in | அன்பு – love, friendship | செய்திடும் – makes ||
அடியர் – devotees | யாரையும் – all | காத்து – protects | நின்றிடும் – all | நித்ய – eternal | சோதி – jyoti/flame | வடிவாம் – form | பிரகாசன் – the resplendent one ||
தூரன் – Tooran (this poet’s name) | நெஞ்சில் – heart | நீங்காது – unlimited, unbounded |தென்றும் – appears | அன்பு – love | வாசன் – will live ||

It is a story of a young lady who renounces her career as a king’s courtesan to pursue enlightenment, by leading the life of an ascetic and eventually attains sainthood. Towards the end of the story, the sage Aravana Adigal reveals to Manimekhalai the various schools of thought, logic, the different means and appearances of proof, and means of perception.

Manimekhalai (and companion story Shilappadikaram) is not only just a story, but a rich description of the culture that existed in South India back then. The richness of thought, philosophy, literature, and beliefs of that period. Most of which has been lost.

Consists of 30 cantos, each about 100 verses of prose-poetry. Just as an exercise I translated Canto 0 (the Prologue). My translation is pretty raw – meant for learning rather than expression. I feel poetic/spiritual expression is really best felt in reading the text in the original language itself.

0. Prologue

00-01
இளங் கதிர் ஞாயிறு எள்ளும் தோற்றத்து;
விளங்கு ஒளி மேனி விரி சடையாட்டி;
பொன் திகழ் நெடு வரை உச்சித் தோன்றி;
தென் திசைப் பெயர்ந்த இத் தீவத் தெய்வதம்
சாகைச் சம்பு தன் கீழ் நின்று
மா நில மடந்தைக்கு வரும் துயர் கேட்டு
வெந் திறல் அரக்கர்க்கு வெம் பகை நோற்ற;
சம்பு என்பாள் சம்பாபதியினள்.

The goddess Sambu, outshining the young [early-morning] rays of the Sun;
her body so radiant, hair flowing wildly;
residing on the Mountain of Illustrious Peaks [Himalayas];
Descending south, this divine being,
to reside in the branches of a nāval-fruit tree;
Meditating and doing extreme penance, to
counter [the news of] the wicked demon harassing the city¹ residents.
Thus, hereafter the city came to be known as Sambāpathi.

இளங் – young | கதிர் – light | ஞாயிறு – sun | எள்ளும் – overshadows, belittles | தோற்றத்து- appears ||
விளங்கு – shine | ஒளி – radiance | மேனி – body | விரி – fanned-out | சடையாட்டி – hairstyle ||
பொன் – golden, illustrious | திகழ் – origin, appearance | நெடு – row | வரை – boundary | உச்சித் – peak | தோன்றி – appear, shine, manifest ||
தென் – south | திசைப் – direction | பெயர்ந்த – parted | இத் – this | தீவத் – lamp, island | தெய்வதம் – deity, God ||
சாகைச் – branch of a tree | சம்பு – Jambu-Rose Apple (nāval fruit) | தன் – it | கீழ் – below | நின்று – stood ||
மா – great | நில – land | மடந்தைக்கு – girl 14-19 age | வரும் – comes | துயர் – sorrow, troubles | கேட்டு – listening ||
வெந் திறல் – great strength | அரக்கர்க்கு – demon | வெம் – very big | பகை – enmity | நோற்ற – endure, practice, penance, vow ||
சம்பு – Sambu | என்பாள் – known as? | சம்பாபதியினள் – Sambāpathi ||

¹Kāvēripoompatinam (aka Poompuhār) – an island city (now submerged) located where the river Kāvēri meets the ocean (near the city Pothucheri, Tamil Nadu).

00-02
செங்கதிர்ச் செல்வன் திருக் குலம் விளக்கும்
கஞ்ச வேட்கையின் காந்த மன் வேண்ட;
அமர முனிவன் அகத்தியன் தனாது;
கரகம் கவிழ்த்த காவிரிப் பாவை;
செங் குணக்கு ஒழுகி அச் சம்பாபதி அயல்;
பொங்கு நீர்ப் பரப்பொடு பொருந்தித் தோன்ற
ஆங்கு இனிது இருந்த அருந் தவ முதியோள்
ஓங்கு நீர்ப் பாவையை உவந்து எதிர்கொண்டு ஆங்கு;
“ஆணு விசும்பின் ஆகாயகங்கை;
வேணவாத் தீர்த்த விளக்கே வா” என;

The decorated king of the Sun clan, Kānthan, propitiated;
the celestial sage, Agathiyar, who having;
his water pot toppled over, the Kāvēri river [thusly created];
flowing eastward, there meeting Sambāpathi without boundary [ocean];
Overflowing with force, she [Kāvēri] encounters the venerable meditating saint [Sambu];
Who greets Kāvēri: “Sweet Ganga from the heavens!;
the divine bearer of celestial water, welcome!”;

செங்கதிர்ச் – Sun | செல்வன் – wealthy person | குலம் – sacred | விளக்கும் – lamp ||
கஞ்ச – stingy, lotus, water | வேட்கையின் – ? | காந்த – Kāntha | மன் – king | வேண்ட – desire ||
அமர – celestial being, immortal | முனிவன் – Sage | அகத்தியன் – Agathiyan | தனாது – his own ||
கரகம் – water pot | கவிழ்த்த – toppled over | காவிரிப் – kāvēri | பாவை – river ||
செங் குணக்கு – east-ward | ஒழுகி – pouring | அச் – that | சம்பாபதி – Sambāpathi | அயல் – unrelated, unconnected ||
பொங்கு – overflows | நீர்ப் – water | பரப்பொடு – with rapidity? | பொருந்தித் – joined | தோன்ற – appear ||
ஆங்கு – there | இனிது – that | இருந்த – was | அருந் – ? | முதியோள் – saint ||
ஓங்கு – lofty, with force | நீர்ப் – water | பாவையை – river | உவந்து – ? | எதிர்கொண்டு – counters | ஆங்கு – there ||
ஆணு – affection, sweetness | விசும்பின் – cloud’s, sky’s, direction, pride | ஆகாய – space, sky | கங்கை – Ganga ||
வேணவாத் – ? | தீர்த்த – celestial/purifying/holy water | விளக்கே – light, lamp | வா – come | என – hence ||

00-03
பின்னிலை முனியாப் பெருந் தவன் கேட்டு ஈங்கு:
“அன்னை கேள் இவ் அருந் தவ முதியோள்
நின்னால் வணங்கும் தகைமையள் வணங்கு” என;
பாடல்சால் சிறப்பின் பரதத்து ஓங்கிய
கோடாச் செங்கோல் சோழர் தம் குலக்கொடி;
கோள் நிலை திரிந்து கோடை நீடினும்
தான் நிலை திரியாத் தண் தமிழ்ப் பாவை;
தொழுதனள் நிற்ப அத் தொல் மூதாட்டி;
கழுமிய உவகையின் கவான் கொண்டிருந்து:
“தெய்வக் கருவும் திசைமுகக் கருவும்;
செம்மலர் முதியோன் செய்த அந் நாள்;
என் பெயர்ப் படுத்த இவ் விரும் பெயர் மூதூர்;
நின் பெயர்ப் படுத்தேன் நீ வாழிய!” என;
இரு பால் பெயரிய உரு கெழு மூதூர்.

Hearing this, the sage [Agathiyar] says [to Kāvēri]:
“Daughter, listen, this venerable woman’s merits”;
your respect; pay her your respect;
Thus is the daughter [Kāvēri] of the Chola people [whose praise is] sung throughout Bharatha,
so virtuous that their [King's] scepter has never faltered;
Even with the planets [unfavorably] deviating, and [the hot] summer extending;
this young girl [Kāvēri] continues to flow;
Seeing Kāvēri stand in respect, the venerable woman [Sambā];
filled with joy and appreciation, takes Kāvēri on her lap:
“Since the cosmic origin of the deities,
since the cosmic origin of the eight directions,
from the days of the ancient sages of the red lotus [Brahma],
this ancient city bearing my name;
shall now bear yours!”;
thus this city will bear your name.

பின்னிலை – ? | முனியாப் – the sage | பெருந் – | கேட்டு – listening | ஈங்கு – here ||
“அன்னை – mother | கேள் – listen | இவ் – this | அருந் – great? | தவ – divine/meditative | முதியோள் – saint? ||
நின்னால் – stood | வணங்கும்” – salutes | தகைமை- | யள் – | வணங்கு – salutes | என – and so ||
பாடல் – song | சால் – fullness | சிறப்பின் – greatness, specialty | பரதத்து – Bharath (India) | ஓங்கிய – extending throughout ||
கோடாச் – unbending | செங்கோல் – honest rule of a king, sceptre, symbol of royal power | சோழர் – Chola | தம் – thine | குல – clan | கொடி – flag ||
கோள் – planet | நிலை – place, state, unit of time | திரிந்து – wandering, deviating | கோடை – summer, Sun shining | நீடினும் – spreading everywhere ||
தான் – thine | நிலை – place, state, unit of time | திரியாத் – not wandering/deviating | தண் – grace | தமிழ்ப் – Tamil | பாவை – river, girl, kind of dance ||
தொழுதனள் – showing respect | நிற்ப – standing | அத் – that | தொல் – ancient | மூதாட்டி – aged women ||
கழுமிய – infused with | உவகையின் – joy | கவான் – thigh | கொண்டிருந்து – taken there ||
தெய்வக் – divine, deity | கருவும்- embryo, egg, seed | திசைமுகக் – eight directions | கருவும் – embryo, egg, seed ||
செம் – red | மலர் – flower | முதியோன் – wise man | செய்த – done | அந் – that | நாள் – day ||
என் – my | பெயர்ப் – name | படுத்த – | இவ் – this | விரும் – desirable | பெயர் – name | மூதூர் – ancient city ||
நின் – your | பெயர்ப் – name | படுத்தேன் – bearing | நீ – you | வாழிய! – long live!| என – thus ||
இருபால் – will be | பெயரிய – name | உரு – city? | கெழு -? | மூதூர் – ancient city ||

The remaining verses of Canto 0 are a summary of each of the 30 cantos of Manimekhalai. Bear in mind that the real story and poetical expression are in those 30 cantos themselves, and not here; these are just short and dry summaries of what is to come (and in a way discouraging – makes it look kind of boring):

00-04
ஒரு நூறு வேள்வி உரவோன் தனக்குப்
பெரு விழா அறைந்ததும்; ‘பெருகியது அலர்’ என
சிதைந்த நெஞ்சின் சித்திராபதி தான்;
வயந்த மாலையான் மாதவிக்கு உரைத்ததும்;
மணிமேகலை தான் மா மலர் கொய்ய
அணி மலர்ப் பூம்பொழில் அகவயின் சென்றதும்;
ஆங்கு அப் பூம்பொழில் அரசு இளங் குமரனைப்;
பாங்கில் கண்டு அவள் பளிக்கறை புக்கதும்;

1. A grand celebration resounding with drums [commenced] for the one who made 100 sacrifices [Indira];
2. “The [town's] disapproval is growing” [over Manimekhalai's decision to leave her occupation
as a courtesan to become a monk]. Devastated [by M's decision],
Chirtāpathi [Manimekhalai's grandmother], calls her maid/confidante;
Vasanthamālā, to tell [the news to] Mādhavi [Manimekhalai's mother];
3. Manimekhalai who has gone to the beautiful garden to gather flowers;
4. There, upon perceiving the King Ilangkumaran,
she encloses herself in crystal.

ஒரு- one | நூறு – hundred | வேள்வி – sacrifice | உரவோன் – strong man, senior | தனக்குப் – for thyself ||
பெரு – large | விழா – celebration | அறைந்ததும்- to strike (as in a drum) | ‘பெருகியது – increasing | அலர் – outrage, commotion’ | என – thus ||
சிதைந்த – devastated | நெஞ்சின் – heart | சித்திராபதி – Chithrāpathi | தான் – thy own ||
வயந்த மாலையான் – Vasanthamālā | மாதவிக்கு – to Mādhavi | உரைத்ததும்- told ||
மணிமேகலை – Manimekhalai | தான் – her | மா – large | மலர் – flower | கொய்ய – for picking ||
அணி – beautiful | மலர்ப் – flower | பூம்பொழில் – garden, pleaded flowers | அகவயின் – inner place | சென்றதும் – after going ||
ஆங்கு – there | அப் பூம்பொழில் – in that garden | அரசு – king | இளங் குமரனைப் – Ilangkumaran ||
பாங்கில் – in the place | கண்டு – on seeing | அவள் – she | பளிக்கறை – crystal room/enclosure | புக்கதும் – after entering ||

00-05
பளிக்கறை புக்க பாவையைக் கண்டு அவன்;
துளக்குறு நெஞ்சில் துயரொடும் போய பின்;
மணிமேகலா தெய்வம் வந்து தோன்றியதும்;
மணிமேகலையை மணிபல்லவத்து உய்த்ததும்;
உவவன மருங்கின் அவ் உரைசால் தெய்வதம்
சுதமதி தன்னைத் துயில் எடுப்பியதூஉம்;
ஆங்கு அத் தீவகத்து ஆய் இழை நல்லாள்
தான் துயில் உணர்ந்து தனித் துயர் உழந்ததும்;
உழந்தோள் ஆங்கண் ஓர் ஒளி மணிப் பீடிகைப்;
பழம் பிறப்பு எல்லாம் பான்மையின் உணர்ந்ததும்;

5. Upon seeing the beautiful Manimekhalai inside crystal,;
heartbroken [not being able to have her], he leaves in dismay;
6. Later the celestial being, Manimekhalā comes;
and lifts [the sleeping] Manimekhalai to [the island of] Manipallavam;
7. Meanwhile, in the garden, the goddess wakes up the sleeping Sumathi [Manimekhalai's confidante];
8. On the island, the noble Manimekhalai, waking up from her sleep,
is frightened to find herself alone [in this unknown place].
9. There the frightened Manimekhalai sees a shining jewel studded pedestal [of the Buddha];
and recollects all the stuff of her past life.

பளிக்கறை – crystal room/enclosure | புக்க – upon entering | பாவையைக்- girl | கண்டு அவன் ||
துளக்குறு – shaken? | நெஞ்சில் – heart | துயரொடும் – wit dismay, sorrow | போய – goes | பின் – after, then ||
மணிமேகலா – Manimekhalā | தெய்வம் – celestial being | வந்து – comes | தோன்றியதும் – ? ||
மணிமேகலையை – Manimekhalai [p] | மணிபல்லவத்து – to Manipallavm | உய்த்ததும் – lifts ||
உவவன – garden | மருங்கின் – ? | அவ் – her | உரைசால் – தோழி, confidante? | தெய்வதம் – ? ||
சுதமதி – Sumathi | தன்னைத் – ? | துயில் – sleep | எடுப்பியதூஉம் – after waking ||
ஆங்கு – there | அத் தீவகத்து – in that island | ஆய் இழை – woman | நல்லாள் – noble woman ||
தான் – thine | துயில் – sleep | உணர்ந்து – after having | தனித் – alone | துயர் – distress | உழந்ததும் – after being distressed ||
உழந்தோள் – the distressed | ஆங்கண் – there | ஓர் – one | ஒளி – shining | மணிப் – jewel | பீடிகைப் – seat, throne, flower plate ||
பழம் -  old | பிறப்பு -life |  எல்லாம் – all | பான்மையின் – quality, nature |  உணர்ந்ததும் – after knowing ||

00-06
உணர்ந்தோள் முன்னர் உயர் தெய்வம் தோன்றி;
‘மனம் கவல் ஒழிக!’ என மந்திரம் கொடுத்ததும்;
தீபதிலகை செவ்வனம் தோன்றி
மா பெரும் பாத்திரம் மடக்கொடிக்கு அளித்ததும்
பாத்திரம் பெற்ற பைந்தொடி தாயரொடு
யாப்புறு மா தவத்து அறவணர்த் தொழுததும்
அறவண அடிகள் ஆபுத்திரன் திறம்
நறு மலர்க் கோதைக்கு நன்கனம் உரைத்ததும்
அங்கைப் பாத்திரம் ஆபுத்திரன்பால்
சிந்தாதேவி கொடுத்த வண்ணமும்

10. After becoming aware of her past-life, the exalted deity [Manimekhalā];
proclaims “May your fears be gone!” and gives Manimekhalai a mantra;
11. Tivathilakai [the divine proctress of the island] comes;
and gives the the renowned pot [the Akshyapathiram] to Manimekhalai;
12. Having obtained this pot, Manimekhalai with her mother?;
with firmness? Mādhavi, goes to Aravana;
13. There Aravana Adigal, tells of the Buddha’s greatness to the
flower-adorned Manimekhalai with long flowing hair.
14. There she learns of the Magic Bowel given to Aputra by the goddess Chinta.

உணர்ந்தோள் – the one having realized, perceived, understood | முன்னர் – previous | உயர் – exalted | தெய்வம் – goddess | தோன்றி – appears ||
மனம் – heart | கவல் – worry | ஒழிக – destroy | என  – and thusly | மந்திரம் – mantra | கொடுத்ததும் – after giving ||
தீபதிலகை – Tivathilakai | செவ்வனம் – beautiful island? |  தோன்றி – making her appearance ||
மா பெரும் – the great, renowned | பாத்திரம் – vessel, pot | மடக்கொடிக்கு – to the woman | அளித்ததும் – after giving ||
பாத்திரம்- vessel, pot |  பெற்ற – having obtained |  பைந்தொடி – young woman, golden bangle | தாயரொடு – with her mother ?||
யாப்புறு – (யாப்பு – poetry, love, firmness), (யாப்புறுதல் – to earn, be appropriate) |  மா தவத்து – Madhavi | அறவணர்த் – Aravana | தொழுததும் – ?||
அறவண அடிகள் – Aravana Adigal | ஆபுத்திரன் – Buddha’s திறம் – greatness ||
நறு மலர்க் – fragrant flower garland | கோதைக்கு – woman, long flowing hair of woman | நன் கனம் – (நன்கு – beautiful, excess, gain), (கனம் -  glory, mass, abundance), உரைத்ததும் – having told ||
அங்கைப் -  there | பாத்திரம் – pot, bowel, vessel | ஆபுத்திரன்பால் – Aputra  ||
சிந்தாதேவி – Chintadevi | கொடுத்த – had given | வண்ணமும் – merit, color, beauty, decoration ||

00-07
மற்று அப் பாத்திரம் மடக்கொடி ஏந்தி
பிச்சைக்கு அவ் ஊர்ப் பெருந் தெரு அடைந்ததும்;
பிச்சை ஏற்ற பெய் வளை கடிஞையில்;
பத்தினிப் பெண்டிர் பாத்தூண் ஈத்ததும்;
காரிகை நல்லாள் காயசண்டிகை வயிற்று;
ஆனைத்தீக் கெடுத்து அம்பலம் அடைந்ததும்;
அம்பலம் அடைந்தனள் ஆய் இழை என்றே
கொங்கு அலர் நறுந் தார்க் கோமகன் சென்றதும்
அம்பலம் அடைந்த அரசு இளங் குமரன்முன்
வஞ்ச விஞ்சையன் மகள் வடிவு ஆகி

15. Then the Magic Bowl, the vine-like Manimekhalai, upon taking;
goes to Poompuhār, enters the main street, to beg for alms;
16. for begging…; the chaste Manimekhalai, for giving alms to the poor,…;
17. Manimekhalai sees the jewel adorned woman, Kayashandikai
and quenches her insatiable abominable hunger and goes to the town center;
18. Learning of her being in the town center;
the prince with the fragrance of honey scented flowers goes there;
19. There in town center, before the king Ilangkumaran,
Manimekhalai takes the form of the magicians wife.

மற்று – then | அப் பாத்திரம் – that bowl | மடக்கொடி – beautiful woman (compared to beautiful creeper) | ஏந்தி – taking ||
பிச்சைக்கு – for begging | அவ் – her | ஊர்ப் – city | பெருந் தெரு – main street | அடைந்ததும் – upon entering ||
பிச்சை – begging | ஏற்ற – undertaking, for doing | பெய் வளை கடிஞையில் ||
பத்தினிப் – chaste woman | பெண்டிர் – woman | பாத்தூண் – alms | ஈத்ததும் – giving, giving to the poor ||
காரிகை – woman, adornment, ornament | நல்லாள் – noble woman | காயசண்டிகை – Kayashandikai | வயிற்று – stomach ||
ஆனைத்தீக் – insatiable hunger | கெடுத்து – ruining, spoiling | அம்பலம் – public place for discourse (typically in a temple) | அடைந்ததும் – having gone ||
அம்பலம் – public place for discourse (typically in a temple) | அடைந்தனள் – who having gone to | ஆய் இழை – woman | என்றே – known as ||
கொங்கு – honey | அலர் – | நறுந் – fragrance | தார்க் – one having |  கோமகன் – prince |  சென்றதும் – after going ||
அம்பலம் – public place for discourse (typically in a temple) | அடைந்த – having come | அரசு – king | இளங் குமரன் – Ilangkumaran | முன் – before, in front of ||
வஞ்ச விஞ்சையன் – ? magician/genie’s | மகள் – wife | வடிவு – the form | ஆகி – taking ||

00-08
மறம் செய் வேலோன் வான் சிறைக்கோட்டம்
அறம் செய் கோட்டம் ஆக்கிய வண்ணமும்;
காயசண்டிகை என விஞ்சைக் காஞ்சனன்;
ஆய் இழை தன்னை அகலாது அணுகலும்
வஞ்ச விஞ்சையன் மன்னவன் சிறுவனை
மைந்து உடை வாளின் தப்பிய வண்ணமும்;
ஐ அரி உண் கண் அவன் துயர் பொறாஅள்;
தெய்வக் கிளவியின் தெளிந்த வண்ணமும்
அறை கழல் வேந்தன் ‘ஆய் இழை தன்னைச்
சிறை செய்க’ என்றதும் சிறைவீடு செய்ததும்

–
(23. Then the King converts the huge prison into a shelter for doing good)
20. Kāshandikai’s husband, the magician/genie Kānjanan;
Seeing him [the prince] closing in on her her;
The magician kills the prince [little king] with his sword;
21. Manimekhalai with her collyrium lined eyes, on seeing the tragedy of the prince;
Divine… ?
22. The resounding ankle bracelet adorned king, orders “take that lady and imprison her!”
Then after being released…

மறம் – ? | செய்- do |  வேலோன் – king | வான் – sky | சிறை – jail | கோட்டம் – fortress||
அறம் – goodness | செய் – for doing | கோட்டம் – fortress | ஆக்கிய – having done | வண்ணமும்- ?  ||
காயசண்டிகை – Kāyashandikai | என – and so, thus | விஞ்சைக் – magician | காஞ்சனன் – Kānjanan ||
ஆய் இழை – woman | தன்னை – thyself | அகலாது – coming closer | அணுகலும் – small distance ||
வஞ்ச – magic | விஞ்சையன் – magician | மன்னவன் – king | சிறுவனை – small one ||
மைந்து – kingly | உடை – body வாளின் – swords | தப்பிய – escape? |  வண்ணமும் – ? ||
ஐ அரி – ? | உண் கண் – eye lined with collyrium | அவன் – his | துயர் – sorrow, tragedy | பொறாஅள் – ? ||
தெய்வக் – divine | கிளவியின் – ? | தெளிந்த – clear | வண்ணமும் – ?||
அறை – resounding | கழல் – feet வேந்தன் ‘ஆய் இழை தன்னைச் ||
சிறை செய்க’ என்றதும் சிறைவீடு செய்ததும் ||

00-09
நறு மலர்க் கோதைக்கு நல் அறம் உரைத்து ஆங்கு
ஆய் வளை ஆபுத்திரன் நாடு அடைந்ததும்;
ஆங்கு அவன்தன்னோடு அணி இழை போகி
ஓங்கிய மணிபல்லவத்திடை உற்றதும்;
உற்றவள் ஆங்கு ஓர் உயர் தவன் வடிவு ஆய்
பொன் கொடி வஞ்சியில் பொருந்திய வண்ணமும்;
‘நவை அறு நன்பொருள் உரைமினோ’ என
சமயக் கணக்கர் தம் திறம் கேட்டதும்
ஆங்கு அத் தாயரோடு அறவணர்த் தேர்ந்து
பூங்கொடி கச்சி மா நகர் புக்கதும்

…Manimekhalai imparts teachings of wisdom to the fragrant flower adorned queen
and sets off to Aputra’s kingdom;
23. (see above)
24. There with Aputra, the jewel-adorned Manimekhalai flies to Manipallavam;
25. Upon reaching there, Manimekhalai shining like a golden creeper,
changes her form into an ascetic, and goes to Vanji;
26. There she says, “Teach me the wisdom that will release me from faults”,
to the Samayanars (Jains). Then after listening to their merits;
27. She sees her mother (Mādhavi) with Aravana Adigal, and together,
Manimekhalai like a flower vine, enters the great kingdom of Kanchi.

நறு – fragrant | மலர்க் – flower | கோதைக்கு – long flowing hair of a woman | நல் – good |  அறம் – lesson, deed | உரைத்து – having given | ஆங்கு – there ||
ஆய் வளை – ? |ஆபுத்திரன் – Aputra |  நாடு – kingdom | அடைந்ததும் – having gone, attained ||
ஆங்கு – their | அவன்தன்னோடு – he with her |  அணி – jewel, decoration, garland | இழை – ornament | போகி – having gone ||
ஓங்கிய – leap, ascend | மணிபல்லவத்திடை – to Manipallavam | உற்றதும் – reached ? ||
உற்றவள் – having reached | ஆங்கு – there | ஓர் – one | உயர் தவன் – ascetic | வடிவு – form | ஆய் – becoming ||
பொன் – golden | கொடி – creeper | வஞ்சியில் – Vanji | பொருந்திய – large? | வண்ணமும் – ?||
நவை – faults, punishment | அறு – cut |  நன்பொருள் – high meanings, wisdom | உரைமினோ – tell | என – thus, and so ||
சமயக் – Samaya (Jains) | கணக்கர் – ?| தம் – their | திறம் – merits | கேட்டதும் – having listened to ||
ஆங்கு – there | அத் தாயரோடு – with her mother | அறவணர்த் – Aravana Adigal |  தேர்ந்து – ? ||
பூங்கொடி – flower creeper | கச்சி – Kānchi | மா நகர் – great kingdom | புக்கதும் – entering ||

00-10
புக்கு அவள் கொண்ட பொய் உருக் களைந்து
மற்று அவர் பாதம் வணங்கிய வண்ணமும்;
தவத் திறம் பூண்டு தருமம் கேட்டு
‘பவத் திறம் அறுக’ என பாவை நோற்றதும்
இளங்கோ வேந்தன் அருளிக் கேட்ப
வளம் கெழு கூல வாணிகன் சாத்தன்
மா வண் தமிழ்த் திறம் மணிமேகலை துறவு
ஆறு ஐம் பாட்டினுள் அறிய வைத்தனன் என்

28. Having entered [Kanchi] she removes her false form and
falls before Aravana Adigal’s feet [accepting him as his guru]
29. There upon hearing the wisdom of the way of [the Buddha's] dharma,
30. she declares “..?”
Thusly, the King, Ilango Adigal listens to this story of 30 songs, imparted in
the highest Tamil by Koolavānikan Saththan.

–

புக்கு – having entered | அவள் – she | கொண்ட – having brought | பொய் – false | உருக் – form | களைந்து – erases, removes ||
மற்று – ? | அவர் – his | பாதம் – foot | வணங்கிய – salutations | வண்ணமும் – ? ||
தவத் – wisdom | திறம் – merit | பூண்டு – fully | தருமம் – dharma | கேட்டு – having listened ||
பவத் திறம் – ? | அறுக – ?|  என – and so, thusly |  பாவை – girl | நோற்றதும் – penance ||
இளங்கோ – Ilango Adigal | வேந்தன் – King | அருளிக் – spoken, bestowed | கேட்ப – listened ||
வளம் – ? | கெழு – | கூல வாணிகன் சாத்தன் – Koolavānikan Saththan ||
மா – great | வண் – ?| தமிழ்த் – Tamil |  திறம் – merit | மணிமேகலை – Manimekhalai | துறவு – ? ||
ஆறு ஐம் – 30, 6×5 |பாட்டினுள் – songs | அறிய – having percieved | வைத்தனன் என்  -? ||

I believe a language, like a magnet, becomes charged with what it was used for. If a language is used for expressing abstract concepts that uplift the mind, it becomes charged with that. If a language is used repeatedly for nature/love poetry and bhakti poetry that move the heart, it becomes charged with that.

English is a language specialized in materialism: reductionistic science, technology, pop culture, sound bites, marketing. In contrast, Tamil/Sanskrit family of languages have thousands of years of experiences in a holistic science and the resulting spiritual technology – such as the means of seeking and expressing higher states of consciousness.

This why even simple sentences always run as lengthy translations in English, often accompanied by lengthy explanations and metaphors desperately trying to recreate the same expression. English is inadequately equipped to express profound thoughts in the realm of spirituality (where spirituality was divorced from mainstream thought, being in the hands of religion/the Church).

Western classical literature and Eastern classical literature represent two different world-views, like the differences between Western classical music and Indian classical music. Listening to the two types of music, one can see that the former (whether it be Mozart, Bach, or Beethoven) is about “man over nature (control/domination)”, the later is about “man in harmony with nature”.

Word-by-word translation, allows the person to actually learn that language, to sink into the mode of that language, thereby appreciating the expressiveness and fluidity of the language – such as the curvilinear elegance and emotional intelligence of Tamil that operates on the heart, or the energy charged vibrational intelligence of Sanskrit that operates on the mind. I believe they are both complementary – if Tamil represents yin, Sanskrit represents yang. Regardless of which you start with, they approach each other, elevating the heart/mind into the lofty heights of the transcendental (start with bhakti, you get jnana; start with jnana, you get bhakti).

I’m not an expert in either, but I find Sanskrit a lot more easier to translate than classical Tamil. Even the word-by-word breakdown of classical Tamil was difficult (Sanskrit was a breeze comparatively). I suppose it’s because most of classical Tamil literature is bhakti poetry — as opposed to Sanskrit stotrams repackaged as bhakti poetry. Stotrams can induce bhakti no doubt, but they’re not the same as poetry; the emphasis is on the poetry aspect. I wouldn’t be surprised if bhakti poetry in other Indian languages have similar difficulty in translation (like for instance the Bengali bhakti poetry of Ram Prasad).

Sample Tamil Text & Transliteration

மாலே மணிவண்ணா மார்கழி நீராடுவான்
மேலையார் செய்வனகள் வேண்டுவன கேட்டியேல்
ஞாலத்தை எல்லாம் நடுங்க முரல்வன
பாலன்ன வண்ணத்து உன் பாஞ்சசன்னியமே
போல்வன சங்கங்கள் போய்ப் பாடுடையனவே
சாலப் பெரு பறையே பல்லாண்டு இசைப்பாரே
கோல விளக்கே கொடியே விதானமே
ஆலின் இலையாய் அருள் ஏலோர் எம் பாவாய்
- திருப்பாவை, பாசுரம் 26

mAlE maNivaNNA mArgazhi nIrAduvAn
mElaiyAr seyvanagaL vEnduvana kEttiyEl
nyAlaththai ellAm nadunga muralvana
pAlanna vaNNaththu un pAncha sanniyamE
pOlvana sangangaL pOy pAdudaiyanavE
sAla perum paRaiyE pallAndu isaippArE
kOla viLakkE kodiyE vidhAnamE
Alin ilaiyAy aruL ElOr em pAvAi
- thiruppAvai, pAsuram 26

To see how it sounds, click here (or right-click and save it): thiruppAvai-26.mp3

The letters/diacritics used in the transliterations of Tamil literature on this site are shown below. The equivalent Sanskrit letters are also provided for convenience.

Vowels

There are 11 vowels (உயிரெழுத்து / स्वर) in the Tamil alphabet.

Consonants

There are 23 consonants (மெய்யெழுத்து / व्यञ्जन) in the Tamil alphabet (18 classical + 5 grantha). In addition, 5 consonants (க், ச், ட், த், ப்) have dual sounds (soft and hard) in accordance to certain rules). Contributing to a total of 28 consonant sounds.

Note: the grantha consonants (the last five rows: ஜ், ஸ், ஷ், ஹ், க்ஷ்) came into being to accommodate Sanskrit words, which account for a small but significant portion of the Tamil language.

Alphabet

In most Indian languages each letter is a combination of a root/consonant + a modifier representing the vowel sound. In a way each letter is a “compound letter” (two letters in one – a consonant + a vowel).

As consonants by themselves are not really pronounceable, the resulting letter also known as a voiced-consonant or a full-letter (there actual technical terms for these in Tamil and Sanskrit). All together (consonants, vowels, full letters) there are 253 (11 x 23) letters in the Tamil alphabet (198 classical + 55 grantha).

The above table may seem daunting, but it is derived from a fairly simple rule: consonant + vowel = a full letter (voiced-consonant)

Note: This usually requires at least two keystrokes per letter. The first keystroke renders the consonant, the second keystroke modifies that consonant by adding a glyph representing the vowel sound. Sometimes this modification causes final letter change significantly in width/height, it causes the layout to be re-rendered. Therefore the font-engine needs to be capable of Complex Text Layout (CTL). For example. If one types “k”, the consonant font that will appear is: க். Next, if  one types the vowel “i”, then it back-tracks, modifies the consonant typed earlier (removed the dot over the க், and adds the “cane” glyph) resulting in the letter “கி” (ki).

Example 1
For example, the letters க, கா, கி, கு, கெ, கோ (ka, kā, ki, ku, ke, kō), are created as follows:
க் + அ = க (k + a = ka)
க் + ஆ = கா (k + ā = kā)
க் + இ = கி (k + i = ki)
க் + உ = கு (k + u = ku)
க் + எ = கெ (k + e = ke)
க் + ஓ = கோ (k + ō = kō)

Example 2
For example, the letters ம, மா, மி, மு, மெ, மோ (ma, mā, mi, mu me, mō),  are created as follows:
ம் + அ = ம (k + a = ka)
ம் + ஆ = மா (k + ā = kā)
ம் + இ = மி (k + i = ki)
ம் + உ = மு (k + u = ku)
ம் + எ = மெ (k + e = ke)
ம் + ஓ= மோ (k + ō = kō)

More examples:
க, கா, கி, கு, கெ, கோ – ka, kā, ki, ku, ke, kō
ம, மா, மி, மு, மெ, மோ – ma, mā, mi, mu me, mō
ப, பா, பி, பு, பெ, போ – pa, pā, pi, pu, pe, pō
ல, லா, லி, லு, லெ, லோ – la, lā, li, lu, le, lō
ண, ணா, ணி, ணு, ணெ, ணோ – na, nā, ni, nu, ne, nō

Thus, words are written exactly as they sound (and pronounced exactly as they are written), with very little room for ambiguity. Here are some examples of English words phonetically transliterated into Tamil:
kit = கிட் (ki-t)
adhere = அதிர் (a-dhi-r)
visa = வீஸா (vī-sā)
b.c. = பீ.ஸீ. (bī. sī.)
run = ரன் (ra-n)
ruling = ரூலிங் (rū-li-ng)
book = புக் (bu-k)
cool = கூல் (kū-l)
hello = ஹலோ (ha-lō)
money = மனி (ma-ni)
eraser = இரேஸர் (i-rē-sa-r)
earth = எர்த் (e-r-th)
seat = ஸீட் (sī-t)

Just going through the above list of English words you can see just how much ambiguity there is in English: the “i” in kit versus that in visa. The “u” in run versus that in ruling. The “o” in money versus that in hello. The “ea” in earth versus that in seat. The “oo” in book versus that in cool. The two “e”’s in eraser.

Additional Consonants: b, kh, dh, d, g

Tamil follows several rules of grammar and aesthetics as detailed in the Tholkāppiam (the treatise on Tamil Grammar, written in around 500 BCE), such as laws governing euphonious combinations and rules of curvilinear elegance/flow of the text. These rules insure that there is no visual or phonetic discordance as the language evolves (such as when it absorbs loan words from other languages, like Sanskrit).

Example 1: if a voiced-consonant is prefixed by its root-consonant, it is either accentuated or softened. Examples:

• பகம் (pakham) – பக்கம் (pakkam)
• நாடு(nādu) – நாட்டு (nāttu)
• முது (mudhu) – முத்து (muththu)
• கபல் (kabal) – கப்பல் (kappal)

Example 2: words do not start with: ங், ண், ழ், ற், ன் (i.e. voiced-consonants based on those root-consonants).

Example 3: there are rules as to which sounds are to occur in close proximity with certain other sounds. Examples:

• ந் is never used (instead use ன் or ண்) preceding a ற் voiced-consonant.
• ந் is much more often used (over ன் or ண்) preceding a த் voiced-consonant
• g sound (as goat or ग) occurs only when preceded by an “n” sound, by virtue of the letter ங் (ng).

Also, FYI, phonemes found in:

• Tamil but not in English: ர், ற்
• English but not in Tamil: f, w, z
• Tamil but not in Sanskrit: ழ், ற், ஏ, ஓ

नागेन्द्रहाराय त्रिलोचनाय
भस्माङ्गरागाय महेश्र्वराय ।
नित्याय शुद्धाय दिगम्बराय
तस्मै नकाराय नमः शिवाय ।।१।।

मन्दाकिनि सलिल चन्दन चर्चिताय
नन्दीश्वर प्रमथ नाथ महेश्र्वराय ।
मन्दार पुष्प बहु पुष्प सुपूजिताय
तस्मै मकाराय नमः शिवाय ।।२।।

शिवाय गौरी वदनाब्ज वृन्द
सूर्याय दक्षाध्वर नाशकाय ।
श्री नीलकण्ठाय वृषध्वजाय
तस्मै शिकाराय नमः शिवाय ।।३।।

वसिष्ठ कुम्भोड्भव गौतमार्य     * (ड्भ)
मुनीन्द्र देवार्चित शेखराय ।
चन्द्रार्क वैश्वानर लोचनाय
तस्मै वकाराय नमः शिवाय ।।४।।

यक्ष स्वरुपाय जटाधराय
पिनाक हस्ताय सनातनाय ।
दिव्याय देवाय दिगम्बराय
तस्मै यकाराय नमः शिवाय ।।५।।

पंचाक्षरम् इदं पुण्यं यः पठे च्छिव सन्निधौ ।
शिवलोकम् अवाप्नोति शिवेन सह मोदते ।।

।। इति श्रिमच्छंकराचार्य विरचित शिवपञ्चाक्षर स्तोत्रं समाप्तं ।।

ॐकारं बिंदुसंयुक्तं नित्यं ध्यायंति योगिनः ।
कामदं मोक्षदं चैव ॐकाराय नमो नमः ।। १ ।।

नमंति ऋषयो देवा नमन्त्यप्सरसां गणाः ।
नरा नमंति देवेशं नकाराय नमो नमः ।। २।।

महादेवं महात्मानं महाध्यानं परायणम् ।
महापापहरं देवं मकाराय नमो नमः ।। ३।।

शिवं शांतं जगन्नाथं लोकानुग्रहकारकम् ।
शिवमेकपदं नित्यं शिकाराय नमो नमः ।। ४।।

वाहनं वृषभो यस्य वासुकिः कंठभूषणम् ।
वामे शक्तिधरं वेदं वकाराय नमो नमः ।। ५।।

यत्र तत्र स्थितो देवः सर्वव्यापी महेश्वरः ।
यो गुरुः सर्वदेवानां यकाराय नमो नमः ।। ६।।

षडक्षरमिदं स्तोत्रं यः पठेच्छिवसंनिधौ ।
शिवलोकमवाप्नोति शिवेन सह मोदते ।।

।। इति श्रिमच्छंकराचार्य विरचित शिवषडक्षर स्तोत्रं समाप्तं ।।