In short, Kāvēri is the name of an important river in South India. Way back in the past, the banks of the river Kāvēri was known for its flourishing philosophical traditions, critical thinkers, sages, poets, etc (just as at least 4,000 years ago it was along the banks of the Ganga, and over 10,000 years ago it was along the banks of the Sarasvati).

While the banks of the Sarasvati river incubated the core Vedic texts and the Upanishads, and the banks of the Ganga the Itihasas and Puranas,… it is under the Kaveri where the many prevailing schools of thought in India at that time converged and reached its peak in fierce intellectual debates, congealing to form the six Darshanas (schools of thought or systems of Hindu Philosophy).

The Goddess

The river Kāvēri is also venerated as a goddess (as are most rivers, hills, mountains in India) in early Tamil Sangam Hindu literature. In the Tamil epic, Manimekhalai, Kāvēri is described as having manifested from the sage Agathiyar’s karagam (water pot) when it toppled over.

Manimekhalai is dated A.D. 171, written in poetry form. As with all stories in India, reality is weaved with the metaphysical (showing a continuous connection with Reality, the underlying nature of all things). Speaking of metaphysical or magical, the degree of imagination in Manimekhalai (as with most Indian epics) is such that it can dance circles around Harry Potter. Manimekhalai (and companion story Shilappadikaram) is a rich description of the culture that existed in South India back then. The richness of thought, philosophy, literature, and beliefs of that period.

Synopsis: Manimekhalai is the story of a young lady who renounces her career as a king’s courtesan to take up the pursuit of seeking Truth/Enlightenment, by leading the life of an ascetic, and eventually attains sainthood. Towards the end of the story, the sage Aravana Adigal reveals to Manimekhalai the various schools of thought (philosophy, metaphysics, logic, and epistemology), including the nature of knowledge, means of acquiring knowledge, different means and appearances of proof, and means of perception.

Here’s an excerpt of the opening verses of Manimekhalai (with my crude translation), describing how the Kāvēri came into being, and how the city Kāvēripoompatinam got its name. The city, also known as Poompuhār, was an island city (now submerged) located where the river Kāvēri meets the ocean (about 50km south of Chidambaram, Tamil Nadu).

(the translation does absolutely no justice to reading it in the original. See this article to understand why so much is lost in translation: Language)

இளங் கதிர் ஞாயிறு எள்ளும் தோற்றத்து;
விளங்கு ஒளி மேனி விரி சடையாட்டி;
பொன் திகழ் நெடு வரை உச்சித் தோன்றி;
தென் திசைப் பெயர்ந்த இத் தீவத் தெய்வதம்
சாகைச் சம்பு தன் கீழ் நின்று;
மாநில மடந்தைக்கு வரும் துயர் கேட்டு
வெந்திறல் அரக்கர்க்கு வெம்பகை நோற்ற;
சம்பு என்பாள் சம்பாபதியினள்.

The goddess Sambu, outshining the young rays of the Sun;
with her radiant body and wild flowing tresses;
residing on the Mountain of Illustrious Peaks [Himalayas];
Descending south, this divine being, to reside in the branches of a nāval tree;
Meditating and doing extreme penance, to counter [the news of] the wicked demon harassing the city residents.
Thus, hereafter the city came to be known as Sambāpathi.

செங்கதிர்ச் செல்வன் திருக் குலம் விளக்கும்
கஞ்ச வேட்கையின் காந்த மன் வேண்ட
அமர முனிவன் அகத்தியன் தனாது;
கரகம் கவிழ்த்த காவிரிப் பாவை;
செங் குணக்கு ஒழுகி அச் சம்பாபதி அயல்;
பொங்கு நீர்ப் பரப்பொடு பொருந்தித் தோன்ற
ஆங்கு இனிது இருந்த அருந் தவ முதியோள்;
ஓங்கு நீர்ப் பாவையை உவந்து எதிர்கொண்டு ஆங்கு
“ஆணு விசும்பின் ஆகாயகங்கை; வேணவாத் தீர்த்த விளக்கே வா” என;

The decorated king of the Sun clan, Kānthan, propitiated
the celestial sage, Agathiyar, who having;
his water pot toppled over, the Kāvēri river [thusly created];
flowing eastward, there meeting Sambāpathi without boundary [ocean];
Overflowing with force, she [Kāvēri] encounters the venerable meditating yogini [Sambu];
Who greets Kāvēri: “Sweet Ganga from the heavens!; the divine bearer of celestial water, welcome!”;

பின்னிலை முனியாப் பெருந் தவன் கேட்டு ஈங்கு:
“அன்னை கேள் இவ் அருந்தவ முதியோள்
நின்னால் வணங்கும் தகைமையள் வணங்கு” என;
பாடல்சால் சிறப்பின் பரதத்து ஓங்கிய
கோடாச் செங்கோல் சோழர் தம் குலக்கொடி;
கோள் நிலை திரிந்து கோடை நீடினும்
தான் நிலை திரியாத் தண் தமிழ்ப் பாவை;
தொழுதனள் நிற்ப அத் தொல் மூதாட்டி;
கழுமிய உவகையின் கவான் கொண்டிருந்து:
“தெய்வக் கருவும் திசைமுகக் கருவும்;
செம்மலர் முதியோன் செய்த அந் நாள்;
என் பெயர்ப் படுத்த இவ் விரும் பெயர் மூதூர்,
நின் பெயர்ப் படுத்தேன் நீ வாழிய!” என;
இரு பால் பெயரிய உரு கெழு மூதூர்.

Hearing this, the sage [Agathiyar] says [to Kāvēri]:
“Daughter, listen, this venerable woman merits your respect” and pay her your respect;
Thus is the daughter [Kāvēri] of the Chola people [whose praise is] sung throughout Bharatha, so virtuous that their [King’s] scepter has never faltered;
Even with the planets [unfavorably] deviating, and [the hot] summer extending;
this young girl [Kāvēri] continues to flow;
Seeing Kāvēri stand in respect, the venerable woman [Sambā];
filled with joy and appreciation, takes Kāvēri on her lap:
“Since the cosmic origin of the deities, since the cosmic origin of the eight directions;
from the days of the ancient sages of the red lotus [Brahma],
this ancient city bearing my name,
shall now bear yours!”;
thus this city will bear your name.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *